چرا دموکراسی دیگر جذاب نیست؟
چگونه قیام‌های پوپولیستی می‌توانند لیبرال دموکراسی را سرنگون کنند؟

چرا دموکراسی دیگر جذاب نیست؟

این روز‌ها حرف‌زدن از مصیبت‌هایی که گریبان‌گیر دموکراسی است، از همیشه آسان‌تر است. کافی است تلویزیون را روشن کنید، یا روزنامه‌ای را باز کنید و به محصول نهاییِ بزرگترین دموکراسی ادعایی تاریخ چشم بدوزید: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا که مدام دارد فحش می‌دهد، دروغ می‌گوید و هر روز پروندۀ تازه‌ای از فساد و بی‌بندوباری‌اش رو می‌شود؛ و درست به همین دلیل است که نیاز به اصلاح جدی دموکراسی امروز بیش از هر زمان دیگری حیاتی است.
چرا مهندسان سیاست‌مداران خوبی نمی‌شوند؟
هوش سیاسی و هوش مهندسی

چرا مهندسان سیاست‌مداران خوبی نمی‌شوند؟

گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد دربارۀ اینکه مارک زاکربرگ، مخترع فیس‌بوک، درصدد است تا در انتخابات سال ۲۰۲۰ نامزد ریاست‌جمهوری آمریکا شود. او مداوماً سفر می‌کند و در سخنرانی‌هایش وعده می‌دهد که برای همه‌چیز راه‌حل‌های فنی دارد. اما سابقۀ رئیس‌جمهور شدنِ یک مهندس در ایالات متحده، سابقۀ روشنی نیست. اولین و آخرین رئیس جمهور مهندس آمریکا، هربرت هوور، آدمی بود بسیار شبیه به زاکربرگ: بی‌روح، بدون توان همدلی، ناتوان در سخنرانی و البته احمق در سیاست.
چرا افکار آخرین نوبلیست اقتصاد چندان به نفع دموکراسی نیست؟

"سقلمه"؛ مُد جدید دنیای سیاست‌

«سقلمه» مُد جدید دنیای سیاست‌گذاری است. در ساده‌ترین حالت سقلمه‌زدن یعنی برنامه‌ریزی برای اینکه گرفتنِ یک‌سری از تصمیم‌ها آسان شود و گرفتنِ برخی دیگر از تصمیم‌ها سخت، اما اجباری برای تصمیم‌گیری در کار نباشد. مثلاً اگر می‌خواهید نوجوانان سیگار نکشند، قانونی علیه استعمال دخانیات وضع نکنید، بلکه کاری کنید که خرید سیگار به دردسری بزرگ تبدیل شود. سقلمه‌زدن در برخی موقعیت‌ها خوب است، اما یک مشکل بزرگ دارد: تصمیم‌گیری آگاهانۀ شهروندان را تحت شعاع قرار می‌دهد.
کمونیسمی که می‌آید
گزارشی از کتاب «فرضیه کمونیسم» آلن بدیو

کمونیسمی که می‌آید

بدیو استدلال می‌کند که شکست‌های نمایان و گه‌گاه خونین این رخداد‌ها که پیوند نزدیکی با فرضیه کمونیسم داشتند به‌واقع در حکم مراحلی در تاریخ این فرضیه بودند و هستند، «دست‌کم به نزد همه آنانی که به واسطه استفاده تبلیغاتی از مفهوم شکست کور نشده‌اند یعنی همه آنانی که در مقام سوژه‌های سیاسی هنوز از فرضیه کمونیسم الهام می‌گیرند حتی اگر واژه «کمونیسم» را در عمل به کار نبرند.
دیزنی لند خودکامه‌ای به نام
دیکتاتورها چگونه از خرابه‌های باستانی به نفع خود استفاده می‌کنند؟

دیزنی لند خودکامه‌ای به نام "صدام"

دام به شهر ویران‌شده بابل شیفتگی خاصی داشت. دستور داد دیوارهای شهر بازسازی شوند که برایش در اوج جنگ ایران و عراق میلیون‌ها دلار هزینه برداشت. او ارتفاع دیوارها را به میزان غیرمعمول و عجیبی (11.5 متر) افزایش داد که جامعه بین‌المللی باستان‌شناسی را در پی داشت که صدام را به تبدیل بابل به "دیزنی لندِ یک مستبد" متهم کردند. در اتمام کار نیز در خرابه‌ها تئاتری به سبک رومی ساخت. وقتی از باستان شناسان شنید که پادشاهان قدیم مانند "نبوکدنصر" نامشان را روی آجرهای بابل مهر می‌کردند، اصرار کرد که نامش روی آجرهای تازه‌ای که در بازسازی استفاده می‌شوند، مهر شود. "پاول بلمر" که پس از سقوط صدام در سال 2003 به‌عنوان رهبر ائتلاف موقت به عراق اعزام شد، این اقدامات صدام را "تقلیدی مسخره و شرور" توصیف کرد.
لیبرال دموکراسی
لیبرال‌دموکراسی‌ها هر روز قواعد سخت‌تری برای نزاکت سیاسی وضع می‌کنند

لیبرال دموکراسی "استالینی" می‌شود!

نویسنده‌ای که در لهستانِ دوران شوروی از منتقدان صاحب‌نام حکومت کمونیستی بود حالا، بعد از فروپاشی شوروی، در مقام یک استاد فلسفه و سیاست‌مدار، معتقد است لیبرال‌دموکراسی دارد به حکومتی اقتدارگرا و جبار تبدیل می‌شود که از شهروندانش می‌خواهد دقیقاً طبق الگویی پیش‌بینی‌شده رفتار کنند: عاشق آزادی باشند، دگرباشان را دوست بدارند، ایمانشان به بازار را از دست ندهند و با همه مدارا کنند. وگرنه، خدا به دادشان برسد.
خلافت سایبری
چطور تخصص دیجیتالی به شکل‌گیری و رشد داعش کمک کرد

خلافت سایبری

داعش ورود خود را به شکلی خونین و پر سر و صدا به صحنه اخبار بین‌المللی اعلام کرد و در مدت‌زمانی کوتاه قلمرویی تشکیل داد که بر مساحتی از خاک تسخیرشده میان شرق سوریه و غرب عراق حکم می‌راند و بزرگ‌تر از خاک بریتانیا بود. امروز عمر گروه داعش رو به پایان است.
سیستم پوتین
چگونه رئیس‌جمهور ابدی روسیه کشورش را تغییر داد؟

سیستم پوتین

ولنتینا نسخه بسیار کوچکی از نقشی است که پوتین می‌خواهد در عرصه ملی بازی کند: پدرِ ملت که مردمش را از عذاب‌های دهه 1990 نجات داد. او در کوزباس که دیگر جنگ‌های مافیایی و اعتصاب معدنچیان شده بود صلح ایجاد کرد. پوتین اکنون 73 سال دارد و بهترین اعمالش درگذشته رخ‌داده‌اند، اما اگر تولیف آرامش منطقه را تضمین کند و آراء مردم را به مسکو برساند، کرملین خوشنود خواهد بود.
خودبزرگ پنداری فرهنگی ایرانیان
محمود سریع القلم در نقد فرهنگ سیاسی ایرانی:

خودبزرگ پنداری فرهنگی ایرانیان

به نظر من خودبزرگ‌بینی و خودبزرگ‌پنداری بر استدلال و فکر ما غلبه دارد. بسیاری از مسائل سیاسی ما ریشه در حسد و نه اختلافات فکری دارد. بنابراین مشکل مسائل شخصی است. به عنوان کسی که ملت‌های زیادی را می‌شناسم، ملتی را در دنیا نمی‌شناسم که مانند ملت ایران توان طراحی تزیینات فلسفی برای اختلافات فکری‌اش داشته باشد. بعد از ما روس‌ها هستند. اگر دانش ما به همراه شخصیت ما رشد نیابد، تحصیلات برای ما مضر است.
ایستادن پای فرضیه‌ای که هیچکس نمی‌خواهدش
مناظره‌ای درمورد کمونیسم و دفاع از سوسیال دموکراسی

ایستادن پای فرضیه‌ای که هیچکس نمی‌خواهدش

با آنكه ليبراسيون [كه اين مناظره را چاپ كرد] بي‌هيچ گمان بايد در زمره «خائنان» به آرمان كمونيسم يا به اصطلاح «مرتدان» شمرده شود، آلن بديو پذيرفت كه گفت‌وگويي با سردبير اين روزنامه، لوران ژوفرن، داشته باشد. ژوفرن هم در كانون بازي سياست در نقش شارح و مدافع سوسيال دموكراسي و اصلاح‌طلبي ظاهر شده است.
علیه ارزش‌های نولیبرالی
گفت‌و‌گویی با وندی براون درباره نولیبرالیسم

علیه ارزش‌های نولیبرالی

طی یک دهه اخیر نولیبرالیسم به یکی از اصصلاحات پرکاربرد در ادبیات سیاسی ایران بدل شده و به خط‌مشی‌ها و سیاست‌های متنوعی اطلاق می‌شود. وجه اشتراک و افتراق این سیاست‌ها کدام است و مقصود از نولیبرالیسم دقیقا چیست؟
بدنام‌ترین روسیه‌شناس آمریکا
استاد بدیل‌ها

بدنام‌ترین روسیه‌شناس آمریکا

کمتر کتابی در اثرگذاری مستقیم سیاسی به پای زندگی‌نامه‌ای می‌رسد که کوهن از بوخارین نوشت. استیون کوهن، روسیه‌شناس آمریکایی، از معدود چهره‌هایی است که در هر دو حوزه پرسروصدا بوده است. کتاب کلاسیک او، در دوره‌ای، دستورالعمل ایالات متحده برای تنظیم روابط خارجی‌اش با شوروی بوده و دفاع جانانۀ او از پوتین حالا انگشت‌نمایش کرده است.
پیشگوی دوران امروزی
مروری بر اندیشه‌های ساموئل هانتیگتون، پیامبر عصر ترامپ

پیشگوی دوران امروزی

نوشته‌های این استادِ درگذشتۀ علوم سیاسی هاروارد طلایه‌دار نبرد‌های سیاسی و فکری آمریکا است.
نقش شبکه‌ها در اعتراضات اخیر
انگاره‌ها به جای واقعیت نشستند

نقش شبکه‌ها در اعتراضات اخیر

مهم‌ترین نکته‌ای که می‌شود دید، همان انگاره‌سازی‌ها از طریق اخبار جعلی (fake news) و قطبی‌کردن فضا‌های رسانه‌ای است. فضا‌های قطبی، افراطی و رادیکال به انواع خاصی از خبر، تحلیل و افراد تأثیرگذار میدان می‌دهند و تلاش و اقدام برای حذف شخصیت‌ها، افکار میانه و معتدل نتیجه آن است.
چرا مسخره کردن آدم مضحکه درست نیست؟
تحلیل اسلاوی ژیژک از طنز ترامپ:

چرا مسخره کردن آدم مضحکه درست نیست؟

«مضحکه‌کردن ترامپ در بهترین حالت حواس آدم را نسبت به سیاست‌های واقعی او پرت می‌کند؛ و در بدترین حالت کارش تبدیل کل سیاست به چیزی مسخره است. ترامپ نامزدی‌اش را بر مبنای بازی‌کردن نقش یک آدم بد مسخره بنا کرد. اصلا نمی‌شود کسی را مضحکه کرد که خودش مضحکه خودش است و بر همین مبنا هم به جایگاه ریاست‌جمهوری آمریکا رسیده».
۴