«هانا کیمورا» را چه کسی کشت؟
شبکه‌های اجتماعی، نمایشِ واقع‌نما و خودکشی یک بازیگر:

«هانا کیمورا» را چه کسی کشت؟

ترول‌ها دائم نام هانا کیمورا را در زیر پست‌های شبکه اجتماعی افزودند و او را «گوریل» خطاب کردند و به او گفتند «لطفاً ناپدید‌شو» او متواضعانه معذرت‌خواهی کرد و پرسید: «اگر این کار را بکنم، مردم مرا دوست خواهند داشت؟» ترول‌ها به او می‌گفتند بمیر و از آنچه به زعمِ آن‌ها فقدانِ زنانگی، هیکلِ عضلانی، رفتارِ گستاخانه و پوست تیره - که او از پدرِ اندونزیایی خود به ارث برده بود – بود، انتقاد می‌کردند. او تصاویری از بریدگی‌هایی بر روی بازو و مچ دست خود را نیز ضمیمه این پست کرد. چند ساعت بعد، خانم کیمورا را در آپارتمانش در توکیو مرده پیدا کردند؛ او تنها در این آپارتمان زندگی می‌کرد.
کد خبر: ۸۱۰۴۳
بازدید : ۴۶۰۵۵
۱۳ خرداد ۱۳۹۹ - ۲۳:۴۱
«هانا کیمورا» را چه کسی کشت؟
 
فرادید| در هفته‌های آخرِ زندگیِ هانا کیمورا- ستاره تلویزیونی یکی از نمایش‌های واقع‌نمای (Reality Show) ژاپن - حساب‌های کاربری او در شبکه‌ها و رسانه‌های اجتماعی از قبیلِ توئیتر، اینستاگرام و فیس‌بوک، آماجِ حملاتِ دائمی کاربرانِ بی‌نام‌و‌نشان قرار داشت که از ظاهر، رفتارِ بی‌پرده و به‌خصوص نقشِ او در یک نمایشِ تلویزیونیِ واقع‌نما به اسمِ «تِریس هاوس» انتقاد می‌کردند. از نظر برخی از کاربران او شخصیتِ شرورِ این نمایش بود.

به گزارشِ فرادید به نقل از نیویورک‌تایمز، خودکشیِ این بازیگرِ ۲۲ ساله که اواخر ماهِ قبل رخ داد به درخواست‌های سراسری برای اقدام علیه قلدری‌های آنلاین در ژاپن دامن زد و این کشور را به سمتِ بحث‌های جهانی درباره اینکه پلتفرم‌های آنلاین تا چه اندازه باید در قبالِ محتوایی که در آن‌ها به اشتراک گذاشته می‌شود احساسِ مسئولیت کنند، سوق داد.

مسئولانِ ژاپنی متعهد شده‌اند که در سریع‌ترین زمانِ ممکن افسارِ آزارگرانِ (ترول‌ها) اینترنتی که با هویتِ ناشناس وارد این فضا می‌شوند و پست‌های مخربِ گاه نژاد‌پرستانه و ضدزن به‌اشتراک می‌گذارند، را بکشند.

اما مدافعانِ آزادی بیان می‌ترسند اقداماتی که پنهان کردنِ هویت را برای افراد سخت می‌کند، باعثِ سرد شدنِ کنشگریِ آنلاین شود که تاکنون نظارتی قوی بر عملکرد دولت داشته است.

آیاکا شیمورا، یک شخصیتِ سابقِ تلویزیونِ ژاپن و عضوِ فعلیِ پارلمانِ ژاپن در مجلسِ مشاوران، که خودش آماجِ قلدری‌های آنلاین قرار گرفته است، می‌گوید: «بینِ آزادیِ بیان و حقوق و حریمِ خصوصی تعارضِ شدیدی وجود دارد. ما باید در وهله نخست به قربانیانی مانند خانم کیمورا فکر کنیم؛ اما این احتمال وجود دارد که از وضعیتِ او سوءاستفاده شود.»

بحث‌هایی که در هفته‌های اخیر در ژاپن داغ‌تر شده است، یادآورِ بحث‌های ادامه‌داری است که مدت‌هاست در ایالات‌متحده در جریان است. بحث بر سر این است که شرکت‌های شبکه‌های اجتماعی تا کجا حق دارند در پست‌های کاربرانِ اجتماعی مداخله کنند.

در هفته‌های اخیر، توئیتر یک برچسب جدید به توئیت‌های رئیس‌جمهورِ آمریکا، دونالد ترامپ، اضافه کرده است که به کاربران امکانِ راستی‌آزمایی‌ِ توئیت‌ها را می‌دهد. این شرکت همچنین، یکبار دیگر یکی از توئیت‌های ترامپ را با هشدار درباره اینکه محتوای آن تجلیل از خشونت است، پنهان کرد.

بیشتر بخوانید: 


ترامپِ خشمگین که همواره از ظرفیتِ رسانه‌های اجتماعی برای حمله کردن به مشهورترین تا کاملاً ناشناس‌ترین افراد در جهان استفاده کرده است، یک دستور‌العمل اجرایی امضا کرده که می‌تواند مسئولیتِ شرکت‌هایی مانند توئیتر و فیس‌بوک را در قبالِ محتوا‌هایی که کاربران به اشتراک می‌گذارند، افزایش دهد.

مسئولان ِژاپنی نیز دهه‌هاست به دنبالِ راهکاری برای کنترلِ بحث‌های آنلاین از طریقی بکار‌گیریِ پلیس هستند. تالار‌های ناشناس گفتگو که در همان سال‌های آغازینِ شکل‌گیریِ اینترنت در ژاپن شکل گرفت، بسترِ مناسبی برای پرورشِ بدترین شکل از فرهنگ‌های مدرنِ آنلاین ایجاد کرده است؛ زیرا کاربران از طریقِ این تالار‌ها بدترین و خبیثانه‌ترین نظر‌های خود را بدونِ ترس از شناسایی شدن، مطرح می‌کنند.

پارلمانِ ژاپن تقریباً ۲۰‌سال قبل قانونی وضع کرد که بر اساسِ آن می‌بایست از قربانیانِ آزار‌های اینترنتی حمایت می‌شد؛ اما وکلا می‌گویند این قانون قدرتِ بسیار کمی دارد. حالا با مرگِ کیمورا، مسئولانِ ژاپنی قول داده‌اند به جدی‌ترین شکل ممکن از قربانیان محافظت کنند.

وزیر ارتباطاتِ ژاپن، سانای تاکایچی، به خبرنگاران گفته است که «با سرعت» اقداماتی را معرفی خواهد کرد تا قربانیانِ قلدری‌ها و آزار‌های اینترنتی آسان‌تر بتوانند از هویتِ واقعیِ افرادی که در پشتِ ارسال پست‌های بی‌نام‌و‌نشان هستند، پرده بردارند.

سلبریتی‌ها، سیاستمداران و کارشناسانِ حقوقی خواستارِ اقداماتِ سختگیرانه‌تر شده‌اند و از شبکه‌های اجتماعی خواسته‌اند تا نقشِ فعال‌تری برای مرور و حذفِ اظهاراتِ نفرت‌پراکن داشته باشند. ائتلافی شاملِ فیس‌بوک، توئیتر و برنامه‌کاربردیِ ژاپنیِ لاین بلافاصله بعد از مرگِ کیمورا بینانیه مشترکی منتشر کردند و گفتند برای کاهشِ حملاتِ شخصی به افراد در فضای آنلاین به سرعت وارد عمل خواهند شد.

یکی از این اقدامات مسدود کردنِ کاربرانی است که به عمد سایرین را موردِ آزار قرار می‌دهند. اقدامِ توئیتر در ایالات‌متحده از سوی راست‌گرایان اقدامی علیه دیدگاه‌های محافظه‌کاری تعبیر شده است؛ این‌درحالیست که در ژاپن چپ‌گرایان نیز نگرانِ دخالتِ شبکه‌های اجتماعی در اظهار‌نظر‌های آنلاین هستند.

ظن نسبت به سانسور‌های دولتی ریشه در خاطراتِ تاریخی مردمِ ژاپن در پیش از جنگ جهانی دوم دارد که طی آن مقامات به‌طرز بی‌رحمانه‌ای مردم را سرکوب می‌کردند.

مردمی که طرفدارِ جناح چپ هستند معتقدند آزادی بیان راهی برای مسئول نگه داشتنِ دولتی است که در آن جریان‌ها و احزابِ مخالفِ سیاسی ضعیف عمل می‌کنند؛ این افراد معتقدند که مقراراتِ دولت می‌تواند در جهتِ بی‌ثبات کردنِ این نیرویِ رو‌به‌رشد عمل کند.

در ماه مه، موجِ انتقاد‌های گسترده در فضای آنلاین نخست‌وزیرِ ژاپن، شینزو آبه، را مجبور کرد از یکی از طرح‌های خود که به زعمِ مخالفان تلاش برای افزایشِ قدرتِ سیاسیِ خودش بود، دست بردارد. برطبقِ این طرح آبه می‌خواست مدت زمانِ خدمتِ دادستان‌ها را افزایش دهد.
اما چپ‌گرا‌ها همچنین مخالفِ آزارو‌اذیت‌های اینترنتی‌ای هستند که احتمالاً به مرگِ افرادی مانند خانمِ کیمورا کمک کرده است.

شرح ماجرایی که به خودکشیِ هانا کیمورا انجامید

تریس هاوس یکی از انواعِ برنامه‌های تلویزیونیِ واقع‌نما با مضمونِ همسریابی بود. این مجموعه تلویزیونی ۶‌غریبه را در یک خانه زیبا در کنار هم قرار و آرام‌آرام آن‌ها را به سمتِ یک شریکِ عاطفی سوق می‌داد. این نمایشِ تلویزیونی با نمایش‌های جفت یابی دیگری که گاه در آن محتوا‌های غیراخلاقی و شرورانه به نمایش گذاشته می‌شوند، متفاوت بود و برای همین با استقبالِ زیادی از سوی مخاطبان مواجه شده بود.

بیشتر بخوانید:

نمایش‌های دیگر با این مضامین معمولاً سعی می‌کنند زشت‌ترین ابعادِ شخصیت‌های افرادِ مسابقه‌دهنده را بیرون بکشند؛ اما تمرکزِ تریس هاوس بر زیبایی‌ها و لذت‌های روزمره زندگی بود. برای مثال یکی از نقاطِ اوجِ روایت در فصل قبلی بر موضوعِ پختِ پاستایِ کلم بروکلی توسطِ یکی از شرکت‌کنندگان متمرکز بود.

وقتی شرکتِ نتفلیکس این نمایشِ تلویزیونی را که توسط تلویزیونِ فوجی تولید شده برای پخش انتخاب کرد، این نمایش در کمالِ شگفتی به یک موفقیتِ بین‌المللی تبدیل شد که منتقدان محتوایِ بی‌وقفه آبکی آن را ستایش می‌کردند.

اما در ژاپن اوضاع فرق داشت. بینندگانِ ژاپنی در فضایِ آنلاین جریانی بی‌وقفه از انتقاد‌های گزنده و تند خود علیه بازیگرانِ این نمایش را آغاز کردند و بر اساسِ ادراک و برداشت خود بر نقص‌های شخصیتیِ افرادِ حاضر در نمایش انگشت گذاشتند و هر اقدامی را که به نظرشان نادرست بود، به بادِ انتقاد گرفتند.

یکی از افرادی که بیش از همه در معرضِ انتقاد‌های تند‌و‌تیز قرار گرفت، خانم کیمورا، یک کشتی‌گیرِ حرفه‌ای، بود. وقتی نظردهندگان دائم نام او را در زیر پست‌های شبکه اجتماعی افزودند و او را «گوریل» خطاب کردند و به او گفتند «لطفااً ناپدید‌شو» او متواضاعانه معذرت‌خواهی کرد و پرسید: «اگر این کار را بکنم، مردم مرا دوست خواهند داشت؟»

در یکی از قسمت‌هایی که در ماه مارس پخش شد، هانا کیمورا را می‌بینیم که دارد یکی از هم‌اتاقی‌های خود را به دلیلِ انداختنِ لباسِ ورزشی‌اش در خشک‌کن و آب‌رفتنِ آن سرزنش می‌کند. این صحنه تعداد آزارگران (ترول‌ها) اینترنی را افزایش داد که به او می‌گفتند بمیر و از آنچه به زعمِ آن‌ها فقدانِ زنانگی، هیکلِ عضلانی، رفتارِ گستاخانه و پوست تیره - که او از پدرِ اندونزیایی خود به ارث برده بود – بود، انتقاد می‌کردند.

وقتی که نمایش به دلیلِ شیوعِ کرونا متوقف شد، تلویزیونِ فوجی قسمت‌های قبلی را دوباره پخش کرد و بخش‌هایی از پشت‌صحنه نمایش‌های خود را در یوتیوب و سایتِ رسمیِ این تلویزیونی بارگذاری کرد که همه این‌ها باعث شد موجِ جدیدی از حملات علیه هانا کیمورا شکل بگیرد.

روز ۲۳ ماه مه، خانم کیمورا در توئیتر خود نوشت که هر روز بیش از ۱۰۰ «اظهارِ نظرِ بی‌پرده» دریافت می‌کرده است. او تصاویری از بریدگی‌هایی بر روی بازو و مچ دست خود را نیز ضمیمه این پست کرد. چند ساعت بعد، خانم کیمورا را در آپارتمانش در توکیو مرده پیدا کردند؛ او تنها در این آپارتمان زندگی می‌کرد.

با جنجال‌هایی که به دنبالِ این ماجرا به راه افتاد، تلویزیونِ فوجی به سرعت محتوا‌هایی از فصول قبلی را که در آن خانم کیمورا حضور داشت از سایت خود حذف کرد و پخشِ این نمایشِ تلویزیونی را نیز متوقف کرد. مدیر این شبکه در بیانیه‌ای از اینکه توجه کافی به وضعیتِ روانیِ خانم کیمورا نداشته است، عذرخواهی کرد و نوشت: «آگاهیِ شبکه درباره اینکه چطور می‌تواند به گروه بازیگران کمک کند ناکافی بود.»

ایکاکو آیاما، کارشناسِ قلدریِ سایبری در دانشگاه سورو می‌گوید: «درست مانند سایر نقاطِ جهان که در آن قلدری رخ می‌دهد، در ژاپن هم افرادی که مانند سایرِ افرادِ جامعه نیستند اهدافِ اصلی قلدری‌ها هستند.»
«اما شاید آسیبی که انحراف از هنجار‌های اجتماعی به مردمِ ژاپن وارد می‌کند، بسیار جدی‌تر از آسیب‌هایی است که افراد در اروپا و آمریکا تجربه می‌کنند.»

به‌نظر می‌رسد خانم کیمورا به دلیلِ تفاوتی که با دیگران داشت به شدت تحتِ فشار بود. او در یکی از اولین حضور‌های خود در تریس هاوس، به یکی از مردانِ نمایش می‌گوید نگرانِ آن است که مردم به دلیلِ شخصیتِ راحت و اجتماعی‌اش از او متنفر شوند.

اگرچه شخصیتِ گرم و مشتاق او برای بسیاری از طرفدارانش خوشایند بود، اما بسیاری نیز درست به دلیلِ همین ویژگی‌های شخصیتی از او متنفر بودند و او را شخصیتِ منفی و شرور داستان می‌دانستند که در تقابل با یکی از به زعمِ آن‌ها قهرمانان بود.

هیرومیچی شیزومه، یک تهیه‌کننده در تلویزیونِ آبِما که سال‌ها در تولیدِ نمایش‌های واقع‌نما فعالیت کرده است، می‌گوید: «نقشِ [کیمورا]در این فیلم همان نقشی بود که در رینگِ کشتی ایفا می‌کرد؛ نقشی که به احتمال زیاد از او انتظار می‌رفت در نمایش هم ایفا کند. تهیه‌کنندگان اغلب در انتخابِ بازیگران [برای نمایش‌های واقع‌نما]به دنبالِ ویژگی‌های خاص هستند و سعی می‌کنند این ویژگی‌های خاص را با آموزش دادن به این افراد تقویت کنند و بعد از تماشایِ صد‌ها ساعت فیلمی که از این افراد گرفته‌شده، بخش‌هایی را برای نمایش گزینش می‌کنند که آن چیز‌هایی که در پی‌اش هستند را برجسته کنند.»

شیزومه می‌افزاید: «این قسمت‌ها معمولاً با امید به اینکه بینندگانِ بیشتری را به نمایش جذب کند، در شبکه‌های اجتماعی به عنوان ویدیو‌های تبلیغاتی پخش شود.»

او توضیح می‌دهد: «در موردِ خانم کیمورا ویدیو‌هایی که برای تبلیغات انتخاب می‌شد آن بخش‌هایی بود که او حرف‌های بد می‌زد. چون پست‌های منفی علاقه بیشتری را در شبکه‌های اجتماعی برمی‌انگیزند.»
تاماکی سودا، که در یک نمایشِ واقع‌نمای دیگر با مضمونِ مشابه کار می‌کند، می‌گوید: «تهیه‌کنندگان مدام مانند انجام یک رفتارِ مذهبی واکنش‌ها به پست‌های شبکه‌های اجتماعی را نظارت می‌کنند. حرف‌های آشغال علاقه به نمایش را افزایش می‌دهد. آن‌ها [تهیه‌کنندگان]این را می‌دانند و از این ترفند استفاده می‌کنند و من فکر می‌کنم آن‌ها کاملاً آگاه بودند که در فضایِ شبکه‌های اجتماعی چه جریانی علیه خانم کیمورا راه افتاده است.»

درحالیکه مرگِ خانمِ کیمورا بسیاری را درباره نفرت‌پراکنی‌های آنلاین و ماهیتِ برنامه‌های واقع‌نما به تفکر واداشته است، برخی در ژاپن هنوز درس نگرفته‌اند.

اوباشِ توئیتری ماجرایِ خودکشیِ خانم کیمورا را بهانه‌ای برای انتقاد‌های گزنده از سایرِ اعضایِ نمایشِ تریس هاوس در نظر گرفته‌اند. آن‌ها به خصوص از سلبریتی‌هایی که درباره این برنامه نظراتِ منفی داده‌اند انتقاد می‌کنند. یکی از این اهداف، ریاتو یاماسادو، یک کمدینِ معروفِ ژاپنی است که بار‌ها گروهِ بازیگرانِ نمایش را استهزاء کرده است. از زمانِ مرگِ خانم کیمورا، نظردهندگانِ شبکه‌های اجتماعی این فرد را موردِ حمله قرار داده‌اند و از او می‌خواهند به عنوان یکی از افرادی که در مرگِ خانم کیمورا نقش داشته، عذر‌خواهی کند.

تعدادی هم عقب‌نشینی کرده‌اند. مانند یکی از کاربرانِ ناشناسِ توئیتر که نوشته: «تمرکز بر جنبه‌های منفی خیلی آسان است. اما لطفاً فکر نکنید که همه‌اش منفی است. بسیار خوب؟»

منبع: The New York Times
نویسندگان: Ben Dooley and Hikari Hida
مترجم فرادید: عاطفه رضوان‌نیا
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
نگاه